We zijn nu donderdag. Elke donderdag gedurende de hele stage is er geen les. Oorspronkelijk dachten we dat dit gewoon geen stagedag was en er dus wel lesgegeven werd door de modelleerkrachten. Dit blijkt niet het geval te zijn. Alle modelleerkachten en de leerkrachtstudenten zitten in één ruimte te luisteren naar de directrice. Ook enkele modelleerkrachten komen naar voor om vanalles te zeggen.
Pauline zit naast Chawi en maak klasdecoratie: roze bladen die worden verknipt tot, al zegt ze het zelf, erg mooie slingers. In België zou dit een teken van desinteresse zijn, maar hier is het niet opletten omdat je bezig bent voor de stage juist wel een blijk van motivatie.
Zijn de kinderen van de lagere school dan thuisgebleven? Nee helemaal niet. Zij lopen doorheen de klassen, spelen op de speelplaats of kopen een nieuwe ijslolly aan de kraampjes die op het grasplein staan.
Toezicht? We hebben de leerkrachten nageteld en ze zijn wel degelijk allemaal aanwezig in dat ene lokaaltje. We kunnen er dus van uit gaan dat er geen toezicht is.

Hoe is de stage tot zover al verlopen?
Heel goed eigenlijk. We hebben deze week beiden al een vijftal lessen gegeven. We zitten steeds met 4 studenten in één klas. Lieselotte geeft les in het 4e leerjaar afwisselend met Rada, Teov en Rina. Enkel Rina kan Engels. Dus wanneer Lieselotte Engels praat wordt dit meteen vertaald naar het Khmer door Rina.
Bij Pauline gebeurt het op dezelfde manier. Alleen heeft zij meer geluk met de kennis van Engels van haar medestudenten. Zij werkt samen met Kimheng, Sokhuoy en Chawi. Chawi is de enige die geen Engels spreekt. Dus de ene les van Pauline wordt bijgestaan door Kimheng en de andere door Sokhuoy.

Soms is het wel frustrerend omdat we niet weten of onze medestudenten onze instructies goed vertalen, we niet verstaan wat de leerlingen ons vertellen, we niet weten wat ze op bord schrijven,...
De taal is dus wel een bron van frustratie, maar anderzijds ook een bron van hilariteit! We hebben al vaak gelachen omdat een spel anders is uitgedraaid door een verkeerde vertaling of omdat Sokhuoy een grappig accent heeft,...

Een lesuur bestaat hier uit 45 min. Al kun je je hier niet op vastpinnen. De Cambodianen nemen hun tijd en kennen geen stress. Dus vaak hebben we het met minder tijd moeten stellen.
Anderzijds is er slechts bitter weinig leerstof om te zien op één lesuur. Vaak moeten we een heel lesuur geven over 'het feit dat één liter één liter is' of  'wat een vierkante meter is'. Maar nog grappiger is dat je in de lesboeken van de kinderen een hele bladzijde met oefeningen vindt, maar dat je er wel 3 of 4 lesuren over moet doen om het uit te leggen. Dus één les theorie en 3 lessen oefeningen. In België doen we dit allemaal op één lesuur.

De kinderen zijn wel zot van ons. Elke morgen komen ze één voor één de klas binnen en komen ons begroeten door hun handen al biddend voor zich te houden en een klein knikje te maken. Hetzelfde gebeurt ook als ze de klas uitgaan. De kinderen komen ons soms zelfs knuffelen of ons hand vastnemen.
Ze zijn ook erg geboeid door het vele materiaal dat we meebrengen naar de klas. Ook onze medestudenten en modelleerkrachten vinden het maar al te gek dat we steeds al dat materiaal meesleuren.
We hebben echter wel geprobeerd om steeds materiaal te gebruiken waar  zij ook gemakkelijk aan kunnen geraken zonder zich blauw te betalen aan lesmateriaal.

Wat ons ook opvalt is dat onze medestudenten al hun lesvoorbereidingen met de hand schrijven. Ze zijn niet gewoon om met een computer te werken, al zijn er wel enkele aanwezig op school.

 Lieselotte gaf les over de centiare, are en hectare. Laten we eens de grenzen van een hectare aflopen.

 Lieselotte geeft les over de vierkante meter. Hoeveel vlakjes van 10dm2 kunnen er daar in?

 Een proefje in de klas. Hoeveel liter zat er in de fles?

Een mooi voorbeeld van de taalbarrière: Pauline legt het uit in het Engels en de leerling verstaat er niks van, dus vraagt hij het maar aan Kimheng.