Nieuwe schoenen!

Neee, we hebben niet ons zelf getrakteerd op nieuwe schoenen! Maar we hebben wel schoenen gekocht voor een lieve jongen van 9 jaar. Hij zat in de stageklas van Pauline. Sokhuoy legde pas tegen het einde van de stage in die klas uit aan ons dat hij samenwoont met zijn tweelingbroer en zijn oudere broer van 16 jaar. De ouders zijn niet meer  te bespeuren. Het lijkt ons na veel vragen ook helemaal niet duidelijk waar deze naartoe zijn. Het jongetje heeft geen schoenen. Hij draagt een erg vuil uniform en zijn broek zakt bijna van zijn gat. Wanneer zijn uniform wordt gewassen, kan hij niet naar school gaan.
Sokhuoy vertelde dat hij graag geld wilt sparen voor het jongetje. Wat een mooi gebaar is natuurlijk als je weet dat hij zelf geen geld op overschot heeft.
Wij stelden voor om schoenen voor hem te gaan kopen. Wanneer de winkels gesloten leken en de enige open schoenwinkel over veel te grote schoenen beschikte, hebben we hem gewoon een tros bananen gekocht. Hij beloofde het samen met zijn broers op te eten.
Eerder had Lieselotte hem ook al geld toegestopt wanneer ze merkte dat hij geen geld had om eten te kopen.
De volgende dag zijn we met hem achterop de fiets naar de markt geweest. Sokhouy reed met de fiets van Pauline, terwijl zij zelf in amazonehouding achterop zat. Het jongetje zelf zat achterop bij Lieselotte. We waren erg gelukkig toen we zijn gezichtje zagen blinken toen hij de zwarte schoenen aanhad. Dat hij er ook nog eens felgekleurde sokken bijkreeg (die er eigenlijk totaal niet bij pasten) maakte het plaatje helemaal compleet! Sokhuoy vond ons de grote weldoeners omdat we toch wel dure schoenen gekocht hebben.
4 dollar! Daarvoor kunnen we ze in België niet kopen.

Vier dollar, meer is er niet nodig om een kind gelukkig te maken!
Nadien liepen we voorbij de kraampjes met het eten en vonden we het maar een kleintje om ook meteen een maaltijd voor hem te betalen. Hij mocht zelf kiezen. Hij durfde het eerst niet goed te accepteren, maar besliste toch voor een grote kom noodles. Je moest hem zien schrokken. Hij had duidelijk in een lange tijd geen deftige maaltijd meer gehad.

We hebben hem meteen thuis afgezet. Om eerlijk te zijn ook wel omdat we erg nieuwsgierig waren naar hoe zijn huis er uitzag. Het leek een gewoon huis te zijn, aan de gevel te zien. Verder als dat zijn we echter niet geraakt. De jongen deed zijn schoenen en sokken terug uit, waarschijnlijk uit schrik om ze vuil te maken, terwijl er 2 pubers in de deuropening hingen. Het waren vrienden van de oudste broer die daar samenkwamen om te dansen. De broers zelf hebben we niet gezien.

De tweelingbroer, die in dezelfde klas zit als het jongetje, hebben we al even niet meer op school gezien. We hebben hem wel al zien rondlopen op het voetbalveld. We hebben al meermaals gevraagd aan Sokhouy of ook hij geen schoenen nodig heeft. Maar we krijgen nog steeds geen duidelijk beeld over hoe het precies allemaal in elkaar zit.